Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

Ψώνισμα, ανάγκη ή ...προσκύνημα;



Όπως βλέπετε η επόμενη ανάρτηση δεν άργησε πολύ να έρθει! Μετά το "κούντημα" του φίλου Νυχτερινού Ποδηλάτη ήρθε τώρα και η "κοντρα" μαζί του για να με οδηγήσει σε αυτή τη νέα ανάρτηση (Φτωχέ Ποδηλάτη, τι σού 'μελλε να πάθεις... ;-)).
Είναι και που με "κουρτίσαν" και λίγο διάφορα σχόλια του στυλ: "Γράφεις ωραία" ("εν σου εφαίνετουν ότι μπορείς να γράψεις θκυο προτάσεις σωστές" ήθελε να πει), "Συμφωνώ με τις απόψεις σου" ("μα μπορείς τζιαι σκέφτεσαι;" ήθελε να πει), "Είσαι ένας (αμπελό)φιλόσοφος" ("ούλλο μ@@@κίες λαλείς" ήθελε να πει). Ε, όπως και να το κάνουμε ψωνίστηκα λιγάκι... Είπα να γράψω ακόμα κάτι τι, να πιάσω αλλό κανένα κομπλιμέντο!!! Έχει κι αυτό την... απόλαυσή του.

Μετά σκέφτηκα (ναι, μπορώ τζιαί σκέφτομαι είπαμε!): γιατί να γράφω σε αυτό το blog, γιατί έπαιζα μουσική και τραγουδούσα ποτζhεί ποδά τόσα χρόνια, γιατί προσπαθούσα να γράψω (τέλος πάντων, ας πούμε) μουσική και στίχους; Ήταν (και είναι) ανάγκη ή μήπως είμαι ένα ψώνιο του κερατά;

Χμ... Δεν ξέρω! Εκέινο που ξέρω πάντως είναι ότι διαχειρίζομαι δύο κόσμους! Χωρίζονται από μια αόρατη μεμβράνη αλλά είναι τόσο δύσκολο να επικοινωνήσουν. Ό ένας είναι ο κόσμος γύρω μου, κι ο άλλος ο κόσμος μέσα στο κεφάλι μου. Κι όμως είναι φορές που είναι τόσο δύσκολο για τον μέσα κόσμο να πει αυτά που θέλει (άραγε ξέρει τι θέλει;) ή καλύτερα να εκφραστεί. Η μεμβράνη είναι τόσο ελαστική που όσο και να την σπρώχνεις δεν σπάζει με τίποτα!! Δεν έχω και δεν χρησιμοποιώ ούτε και εργαλεία...

Ε, στο τέλος σκέφτηκα και ένα τραγούδι. Πως τα καταφέρνει αυτός ο Θανάσης και γράφει αυτά που γράφει, και εκφράζει αυτά που δεν μπορώ να εκφράσω εγώ;

Πολλές φορές προσπάθησα,
μ' αυτά τα γαμημένα,
αντί να βγουν στα χείλη μου
σφηνώνουν στον αυχένα.
Γι' αυτό άμα δείτε μάγκες μου,
έτσι πως τραγουδάω,
ρίχνω το σώμα μου μπροστα,
σα να σας προσκυνάω.

Στίχοι από τα Ορυχεία του Θ. Παπακωνσταντίνου
Από τον δίσκο "Η βροχή από κάτω"
Ακούστε το



Ττοουλής

ΥΓ1. Συγνώμη για την... αυτοψυχανάλυση που συνεχίζεται! Την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να σκεφτώ κάτι που ίσως να αφορά πιο πολλούς?!

ΥΓ2. BTW ρε Γιαννή (έκαμα σε τακτικό guest ρε πελλέ, ποιός στη χάρη σου) γιατί να πάω εγώ να πιάω τα εισητήρια (που θέλω τζιαί κούντημα) τζιαί εν πάεις εσύ που είσαι τζιαί κοντά (είσαι τζιαί μιτσής ή στείλε κανένα άλλο πιο μιτσήν - Κότσιο σιερετούμεν); Εν τούτο που σε ήθελα εκτές που έπιανα τηλέφωνο αλλά εβαρέθηκα να σε ξαναπιάσω μετά που μου έκαμες αναπάντητη. Τελικά, είπαν μου έσhει πολλά ακόμα στο M.P. στη Μακαρείου και είναι ανοικτοί μέχρι η ώρα 7 (αν δεν κάμνω λάθος σχολάνεις 6;). ANW μάλλον θα (μπορεί να) πάω αύριο, οπόταν κανονίστε τις παραγγελίες...

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Τι έγινε το τρένο;

Με αφορμή το σχόλιο του Νυχτερινού Ποδηλάτη στην προηγούμενη ανάρτηση (το πρώτο μου σχόλιο), αποφάσισα (πόψε που πήρα φόρα) να γράψω κάτι.

Το πρόβλημά μου (τώρα που το σκέφτομαι έχω και άλλο πρόβλημα...) είναι ότι αν δεν γράψω σχεδόν ακαριαία αυτό που σκέφτομαι, μετά μου φαίνεται ηλίθιο και επουσιώδες. Σίγουρα οι δεύτερες σκέψεις δεν κάνουν πάντα καλό! Κι εγώ δυστυχώς δεν σταματώ ούτε καν στη δεύτερη... Μπορώ να επεκταθώ πολύ περισσότερο επ' αυτού, αλλά καλύτερα να μην... εκτεθώ!

Αφού το σκέφτηκα, που λέτε, το πιο πάνω δεν είναι το μοναδικό μου πρόβλημα. Το άλλο μου πρόβλημά (και σίγουρα όχι το τελευταίο) είναι ότι συχνά χρειάζομαι... κούντημα (Γιαννή, σιερετούμεν) για να σταρτάρω!

Μην σας πρίζω τώρα με τα προβλήματά μου! Μήπως δεν είμαστε (και) ένα άθροισμα των προβλημάτων μας;

Ωραία, αφού τα είπαμε αυτά (και όπως εξήγησα και στην πρώτη μου ανάρτηση σ' αυτό το blog) είναι προφανές γιατί δεν γράφω... συχνά(?!) (γράψε πρώτα τζιαι καμιά φορά...). Θα χρησιμοποιήσω λοιπόν το σχόλιο του ως... κούντημα, να δούμεν πέρκιμον σταρτάρουμεν!!!

Και επειδή η μουσική και το τραγούδι τα λένε πάντα καλύτερα, ακούστε και το Τρένο, από τις Τρύπες!