Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Κλεμμένο...

Ας προσπαθήσουμε και πάλι να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας στη τεχνική της βραδύτητας συμπερασμάτων και της σβελτάδας στο μυαλό. Αλλιώς, στην κριτική ματιά... και στην πιο μεγάλη κινητήρια δύναμη του ανθρώπου σε ολάκερη την ιστορία του... Αυτή που μας έβγαλε από τα σπήλαια και μας έφερε αισίως στον 21ο αιώνα, χρονικά και σχηματικα: ΤΗΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ!

Όπως λέει και ο τίτλος, το πιο πάνω είναι κλεμμένο από τον φίλο Κώστα (που δεν τον ξέρω), αλλά πάει γάντι με την εποχή μας!

Όσο για το τραγουδάκι (αριστούργημα κατ' ακρίβεια) του Θανάση, δεν είμαι σίγουρος αν έχει σχέση με το... θέμα μας, αλλά εμένα μου κάνει κλικ!



Ττοουλής

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

Ψώνισμα, ανάγκη ή ...προσκύνημα;



Όπως βλέπετε η επόμενη ανάρτηση δεν άργησε πολύ να έρθει! Μετά το "κούντημα" του φίλου Νυχτερινού Ποδηλάτη ήρθε τώρα και η "κοντρα" μαζί του για να με οδηγήσει σε αυτή τη νέα ανάρτηση (Φτωχέ Ποδηλάτη, τι σού 'μελλε να πάθεις... ;-)).
Είναι και που με "κουρτίσαν" και λίγο διάφορα σχόλια του στυλ: "Γράφεις ωραία" ("εν σου εφαίνετουν ότι μπορείς να γράψεις θκυο προτάσεις σωστές" ήθελε να πει), "Συμφωνώ με τις απόψεις σου" ("μα μπορείς τζιαι σκέφτεσαι;" ήθελε να πει), "Είσαι ένας (αμπελό)φιλόσοφος" ("ούλλο μ@@@κίες λαλείς" ήθελε να πει). Ε, όπως και να το κάνουμε ψωνίστηκα λιγάκι... Είπα να γράψω ακόμα κάτι τι, να πιάσω αλλό κανένα κομπλιμέντο!!! Έχει κι αυτό την... απόλαυσή του.

Μετά σκέφτηκα (ναι, μπορώ τζιαί σκέφτομαι είπαμε!): γιατί να γράφω σε αυτό το blog, γιατί έπαιζα μουσική και τραγουδούσα ποτζhεί ποδά τόσα χρόνια, γιατί προσπαθούσα να γράψω (τέλος πάντων, ας πούμε) μουσική και στίχους; Ήταν (και είναι) ανάγκη ή μήπως είμαι ένα ψώνιο του κερατά;

Χμ... Δεν ξέρω! Εκέινο που ξέρω πάντως είναι ότι διαχειρίζομαι δύο κόσμους! Χωρίζονται από μια αόρατη μεμβράνη αλλά είναι τόσο δύσκολο να επικοινωνήσουν. Ό ένας είναι ο κόσμος γύρω μου, κι ο άλλος ο κόσμος μέσα στο κεφάλι μου. Κι όμως είναι φορές που είναι τόσο δύσκολο για τον μέσα κόσμο να πει αυτά που θέλει (άραγε ξέρει τι θέλει;) ή καλύτερα να εκφραστεί. Η μεμβράνη είναι τόσο ελαστική που όσο και να την σπρώχνεις δεν σπάζει με τίποτα!! Δεν έχω και δεν χρησιμοποιώ ούτε και εργαλεία...

Ε, στο τέλος σκέφτηκα και ένα τραγούδι. Πως τα καταφέρνει αυτός ο Θανάσης και γράφει αυτά που γράφει, και εκφράζει αυτά που δεν μπορώ να εκφράσω εγώ;

Πολλές φορές προσπάθησα,
μ' αυτά τα γαμημένα,
αντί να βγουν στα χείλη μου
σφηνώνουν στον αυχένα.
Γι' αυτό άμα δείτε μάγκες μου,
έτσι πως τραγουδάω,
ρίχνω το σώμα μου μπροστα,
σα να σας προσκυνάω.

Στίχοι από τα Ορυχεία του Θ. Παπακωνσταντίνου
Από τον δίσκο "Η βροχή από κάτω"
Ακούστε το



Ττοουλής

ΥΓ1. Συγνώμη για την... αυτοψυχανάλυση που συνεχίζεται! Την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να σκεφτώ κάτι που ίσως να αφορά πιο πολλούς?!

ΥΓ2. BTW ρε Γιαννή (έκαμα σε τακτικό guest ρε πελλέ, ποιός στη χάρη σου) γιατί να πάω εγώ να πιάω τα εισητήρια (που θέλω τζιαί κούντημα) τζιαί εν πάεις εσύ που είσαι τζιαί κοντά (είσαι τζιαί μιτσής ή στείλε κανένα άλλο πιο μιτσήν - Κότσιο σιερετούμεν); Εν τούτο που σε ήθελα εκτές που έπιανα τηλέφωνο αλλά εβαρέθηκα να σε ξαναπιάσω μετά που μου έκαμες αναπάντητη. Τελικά, είπαν μου έσhει πολλά ακόμα στο M.P. στη Μακαρείου και είναι ανοικτοί μέχρι η ώρα 7 (αν δεν κάμνω λάθος σχολάνεις 6;). ANW μάλλον θα (μπορεί να) πάω αύριο, οπόταν κανονίστε τις παραγγελίες...

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Τι έγινε το τρένο;

Με αφορμή το σχόλιο του Νυχτερινού Ποδηλάτη στην προηγούμενη ανάρτηση (το πρώτο μου σχόλιο), αποφάσισα (πόψε που πήρα φόρα) να γράψω κάτι.

Το πρόβλημά μου (τώρα που το σκέφτομαι έχω και άλλο πρόβλημα...) είναι ότι αν δεν γράψω σχεδόν ακαριαία αυτό που σκέφτομαι, μετά μου φαίνεται ηλίθιο και επουσιώδες. Σίγουρα οι δεύτερες σκέψεις δεν κάνουν πάντα καλό! Κι εγώ δυστυχώς δεν σταματώ ούτε καν στη δεύτερη... Μπορώ να επεκταθώ πολύ περισσότερο επ' αυτού, αλλά καλύτερα να μην... εκτεθώ!

Αφού το σκέφτηκα, που λέτε, το πιο πάνω δεν είναι το μοναδικό μου πρόβλημα. Το άλλο μου πρόβλημά (και σίγουρα όχι το τελευταίο) είναι ότι συχνά χρειάζομαι... κούντημα (Γιαννή, σιερετούμεν) για να σταρτάρω!

Μην σας πρίζω τώρα με τα προβλήματά μου! Μήπως δεν είμαστε (και) ένα άθροισμα των προβλημάτων μας;

Ωραία, αφού τα είπαμε αυτά (και όπως εξήγησα και στην πρώτη μου ανάρτηση σ' αυτό το blog) είναι προφανές γιατί δεν γράφω... συχνά(?!) (γράψε πρώτα τζιαι καμιά φορά...). Θα χρησιμοποιήσω λοιπόν το σχόλιο του ως... κούντημα, να δούμεν πέρκιμον σταρτάρουμεν!!!

Και επειδή η μουσική και το τραγούδι τα λένε πάντα καλύτερα, ακούστε και το Τρένο, από τις Τρύπες!

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

Κοινωνική δικτύωση

Τελευταία είναι της μόδας η "κοινωνική δικτύωση" η οποία εφευρέθηκε μετά την δημιουργία διαδικτυακών εφαρμογών όπως το Facebook και άλλα.
Πολλοί αναφέρουν ότι αυτός είναι ο νεός τρόπος κοινωνικοποίησης και ότι πλεόν πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό. Επίσης, πρέπει να ανεχθούμε και τους κινδύνους της νέας αυτής μόδας, αφού δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτό.
Καταρχάς, νομίζω όπως κάθε μοδα, έτσι κι αυτό, θα ξεφουσκώσει κάποια στιγμή μένοντας με κάποιους αμετανόητους οπαδούς του. Αλλά κι έτσι να μην γίνει, νομίζω ότι οι φυσικοί τρόποι επικοινωνίας και κοινωνικοποίησης του ανθρώπου δεν ικανοποιούνται με το μέσον αυτό. Η κυβερνοκοινωνικοποίηση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την φυσική.
Μπορεί όμως να τη συμπληρώσει. Κι εδώ είναι πραγματικά επαναστατική. Να μπορώ δηλαδή να εμπλουτίσω το ρεπερτόριο μέσων επικοινωνίας με τον υφιστάμενο πραγματικό και φυσικό κοινωνικό ιστό μου. Για παράδειγμα, το να μην έχω φίλους και να ψάχνω να τους βρω στον Κυβερνοχώρο σπάνια μπορεί να λύσει το πρόβλημα της μοναξίας μου ή να καλύψει την κοινωνική μου ανάγκη (μάλλον το ανάποδο πετυγχαίνει). Μπορεί όμως το μέσον αυτό να ενισχύσει, να εμπολουτίσει να διευρύνει τα όρια σε υπάρχουσες φιλίες, μηδενίζοντας λόγου χάρη την απόσταση.
Όλα τα άλλα είναι κατά τη γνώμη μου καταναλωτικά και τεχνολογικά πυροτεχνήματα, πολλές φορές επικίνδυνα.

Ττοουλής

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Hello World!

Στον κόσμο των προγραμματιστών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και γενικότερα στο κόσμο της Πληροφορικής η φράση "Hello World" κατέχει εξέχουσα, σχεδόν μυθική θέση. Με τη φράση αυτή εκατομμύρια προγραμματιστές σε όλο το κόσμο δίνουν "πνοή" σε κάθε νέο δημιούργημά τους, σε κάθε νέο πρόγραμμα. Η νέα "ύπαρξη" έρχεται στο φως και δίνει το στίγμα της ύπαρξής της με τη σύντομη φράση αυτή, που αποτελείται από δύο λέξεις και ένα σημείο στίξης!
Με τον ίδιο τρόπο έρχεται τώρα στο φώς το blog αυτό. Σκοπός δεν είναι άλλος από αυτή καθ' αυτή την ύπαρξή του. Για να έρχονται στο φώς όλες οι σκέψεις και οι ιδέες που περνούν από το μυαλό μου. Δεν είναι ανάγκη να τις διαβάζει κανείς, αν και θα ήταν ωραίο. Η καταγραφή τους και η δυνατότητα της ανάγνωσής τους από άλλους και μόνο είναι αρκετές.
Είναι καιρό τώρα που διάφορες φράσεις, ιδέες, κάτι που διαβάζω ή ακούω από εδώ κι από εκεί δημιουργούν περίεργες νευρωνικές συνάψεις στον εγκέφαλό μου που φωτίζουν τη σκέψη μου και δημιουργούν την ανάγκη της έκφρασης. Το παρόν blog είναι μια προσπάθεια να εκφραστούν όλα αυτά που απασχολούν το νου μου καθημερινά.
Οι σκέψεις που φιλοδοξώ να δημοσιεύω θα είναι σύντομες και περιεκτικές και δεν θα εμβαθύνουν, αλλά σκοπό θα έχουν εκτός από την έκφραση να αναδείξουν την ιδέα τους ( ή έτσι νομίζω!).
Φυσικά, γνωρίζοντας τον εαυτό μου δεν υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω με συνέπεια να γράφω, αφού βασική προϋπόθεση είναι να γράφονται οι σκέψεις την ώρα που δημιουργούνται για να είναι και επίκαιρες αλλά και αυθεντικές. Και αφού αυτή η συνέπεια δεν είναι ίδιον χαρακτηριστικό μου, πιθανότατα αυτή η δημοσίευση, εκτός από πρώτη, να είναι και η... τελευταία!!
Τέλος πάντων, για να κρατήσουμε και μια αισιόδοξη νότα και αφού η αρχή είναι το ήμισυ του παντός θα ευχηθώ υγεία σε όλους και καλό blogging...

Ττοουλής